Η μελισσοκομία είναι ένας από τους κλάδους της πρωτογενούς παραγωγής αναγκαίων προϊόντων, που προέρχονται από τα μελίσσια συνεργατικά με το διαχειριστή τους μελισσοκόμο.

Βασίζεται σε παραδοσιακή πείρα και πρακτική κατάρτιση και σε κάποια στοιχειώδη οργάνωση ανάλογα με τη πρακτική που έχει καθιερωθεί παραδοσιακά.

Αυτό βέβαια, δεν αποτελεί μειονεξία της ελληνικής μελισσοκομίας, επισημαίνεται όμως σαν ανάγκη απόκτησης και θεωρητικών γνώσεων ,που προέρχονται από τον τομέα της επιστημονικής έρευνας. Aυτή  αναντίρρητα  υπερέχει της πρακτικής και της απλής ανταλλαγής εκ των ενόντων  ανοργάνωτης μελισσοκομικής αλληλοενημέρωσης των λίγων και παραδοσιακών πρακτικών ,που και η ίδια η ενημέρωση μειώνεται από την έρπουσα ανταγωνιστική προδιάθεση ,αντί αλληλεγγύης των μελισσοκόμων.

Υπάρχουν όμως και οι ερασιτέχνες μελισσοκόμοι, που πάρεργα ασχολούνται με τις μέλισσες, από θαυμασμό και αγάπη, θα το λέγαμε και εκτόνωση .Και αυτοί είναι αφάνταστα πολλοί, που έχουν κάποια απασχόληση και εισόδημα, μικρό ή και μεγάλο, που τους αξίζει έπαινος, ότι έχουν παράγουν και συντηρούν μέλισσες, που είναι το εργαλείο του Θεού για τη συντήρηση της ζωής γενικά πάνω στη Γη μας.

Όμως η μελισσοκομία είναι σκληρή δουλειά, που γίνεται μακριά σε απομονωμένο φυσικό περιβάλλον, μακριά από ιατροφαρμακευτικές βοήθειες, αντίθετα υπάρχουν και αρκετοί κίνδυνοι για την υγεία και τη ζωή των μελισσοκόμων.

Ενδεικτικά να αναφέρουμε κάποιους από αυτούς τους κινδύνους ,που είναι: Τα όρια της ανθρώπινης αντοχής στη σημαντική καταπόνηση του ίδιου του μελισσοκόμου,και των συντρόφων. Τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο φυσικό περιβάλλον, τραυματισμοί, αναπόφευκτα κεντρίσματα των μελισσών για τους αλλεργικούς, αλλά και τον κίνδυνο από, φίδια, τον καύσωνα, τον κίνδυνο για τις μέλισσες κατά τη μεταφορά των μελισσών, αλλά και του μελισσοκομικού προσωπικού από πιθανά τροχαία ατυχήματα.

Advertisements