Το βαμβάκι σαν μελισσοβοσκή:  Παλιά ,σε προηγούμενες 10ετίες, ήταν η πιο αγαπημένη καλλιέργεια, μέχρι που τροποποιήθηκε  γενετικά σαν Bt – CPTI.Όμως η  Γενετική Τροποποίησή του δεν εμφανίζει τοξικότητα, ούτε μείωση του βιολογικού κύκλου του εντόμου, παρά μόνο μερικές βιοχημικές και φυσιολογικές διαφοροποιήσεις του φυτού, που μπορεί να επηρεάζουν τη συμπεριφορά της μέλισσας, ενώ το γενετικά τροποποιημένο βαμβάκι με τοξίνη cry1Ab, δεν επηρεάζει την ανάπτυξη των υποφαρυγγικών αδένων και δεν έχει κάποια επίδραση στην επισκεψιμότητα από τις μέλισσες, το ύψος του πληθυσμού, το χρόνο της πρώτης πτήσης, τη διάρκεια πτήσεων και το χρόνο επιβίωσης. Αλλά, για το νέκταρ και τη γύρη χρειάζεται βαθιά μελέτη, γιατί αποτελούν την κύρια τροφή των μελισσιών και αυτό έχει κατανοηθεί καλά.

Αυτό πρέπει να είναι το κύριο μέλημα των επιστημόνων της γενετικής μηχανικής, σε συνδυασμό με την ενσωμάτωση χαρακτηριστικών στο γενετικό υλικό του βαμβακιού, για να γίνουν ανθεκτικά τα φυτά στα έντομα. Επέμβαση που μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στα φυτά. Και τελικά οι μελισσοκόμοι συχνά θέτουν δυο ερωτήσεις:

1) Σε πόση έκταση καλλιεργείται γενετικά τροποποιημένο βαμβάκι στην Ελλάδα; και

Η απάντηση είναι, ότι δεν καλλιεργείται, αλλά πριν από μερικά χρόνια, κάποια εταιρεία, κατά λάθος εισήγαγε τέτοιο σπόρο, που έγινε αντιληπτό και καταστράφηκαν οι καλλιέργειες χωρίς να γίνει ξανά, με τη επιβεβαίωση από διάφορες αρμόδιες υπηρεσίες.

2) Γιατί τα τελευταία χρόνια τα βαμβάκια δεν δίνουν πολύ μέλι, όπως παλαιότερα;

Αυτό δεν οφείλεται στην εισαγωγή γενετικά τροποποιημένων σπόρων βαμβακιού, αλλά στην προσπάθεια, που έχει σχέση με την ποιότητα  την ποσότητα της παραγωγής βαμβακιού, τους εχθρούς και τις ασθένειές του.

Έτσι κοντολογίς και καθαρά η προσπάθεια των ειδικών του κλάδου της έρευνας, δεν ενδιαφέρεται για την παραγωγή νέκταρος και γύρης για τις μέλισσες, που είναι άσχετα χαρακτηριστικά, ρητά διατυπωμένο.

Εύλογα λοιπόν και η ιστοσελίδα μας, διατυπώνει την άποψή της: ότι η εθνική οικονομία μας ενδιαφέρεται και προστατεύει την παραγωγή του βαμβακιού για εξαγωγές και δεν μπορεί να προτάξει τη μελισσοκομία. Άλλωστε και δεν την χρειάζεται ,αφού τα βαμβάκια είναι και αυτοεπικονιαζόμενα και κοντολογίς σ’ αυτή την προσπάθεια περισσεύει η μελισσοκομία.

Όμως συντρέχει και βάσιμη επικουρική άποψη: Αν θυμηθούμε την εγκατάλειψη, την αδιαφορία και καταστροφή της Αττικής μελισσοκομίας από το 2010 μέχρι και το 2012 στην Αττική και όχι μόνο, για τη διάσωση των  φοινικοειδών για το κάλλος, την ομορφιά τους.Και οι ευθύνες για τις μελισσοκτονίες στην Αττική στο  5ο% θεωρήθηκαν παράπλευρες -αμελητέες συνέπειες,χωρίς να λογοδοτήσουν για την κατεξαίρεση και για τελευταία φορά χρήση των νεονικοτινοειδών  φυτοφαρμάκων,που βέβαια δεν διέσωσαν τα φοινικοειδή.

Οπότε επικυρώνονται οι αναρτήσεις μας: για την αποχή των μελισσοκόμων από τις βαμβακοκαλλιέργειες, που έγιναν επικίνδυνες και από τους φοινικότοπους, που εξαφανίζονται και πρέπει να διασωθούν με ψεκασμούς νεονικοτινοειδών της νέας γενιάς φυτοφαρμάκων.

Τα συμπαθέστατα, αλλά και κάθε άλλης παραγωγής φυτοκαταστρεπτικά νεονικοτινοειδή έγιναν το εργαλείο καταστροφής των μελισσιών πάνω στη Γη μας .Και όμως αυτά, με συνέπεια προστατεύτηκαν από τους εκπροσώπους μας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, να μην καταργηθούν. Και από τους γεωπόνους, πράκτορες και πωλητές αυτών της νέας γενιάς νεονικοτινοειδών διασυστηματικών φυτοφαρμάκων, που έχουν υποθανατηφόρες  επιδράσεις στην τροφική αλυσίδα της Γης ,δηλαδή στις μέλισσες και τους άλλους επικονιαστές  και τελικά στη ζωή μας.

ΠΗΓΗ: Μ.Ε. Μαίου – Ιουνίου 2010, σελ. 164-16

tomelissi.wordpress.com (σε επιλεκτική απόδοση και συμπλήρωση ,βάσιμων απόψεών μας ),    ( 12/12/2013).-

Advertisements