Βαρροάτωση

images (10)Αίτιο: Είναι το παράσιτο βαρρόα Tζακομπσόνι ,που προσβάλλει την Απίς Μελίφερα και μετακινήθηκε από την ασιατική μέλισσα Απίς Σεράνε  Φάμπρ στην Ελλάδα το 1978, στην περιοχή του Έβρου και σύντομα επεκτάθηκε σε όλη την χώρα.

Παθογένεση:

Η Βαρρόα πολλαπλασιάζεται αποκλειστικά στα κελιά του γόνου, μπαίνοντας σ’ αυτά λίγο πριν σφραγιστούν και γεννάνε 5-6 αυγά στα εργατικά και 6-7 στα κηφηνοκελιά: Στον εργατικό γόνο προλαβαίνουν να εξελιχθούν σε τέλεια μόνο τα 2 πρώτα, σπάνια το 3ο, ενώ στον κηφηνογόνο εξελίσσονται συνήθως 3-4 ακάρεα.

Από τους απογόνους είναι ένα αρσενικό ,το οποίο συζεύγνεται με τα θηλυκά (μητέρα και αδελφές) και πεθαίνει.

Τα ακάρεα βγαίνουν από τα κλειστά κελιά μαζί με τις μέλισσες, παρασιτούν για κάποιο χρονικό διάστημα στις ακμαίες μέλισσες και μπαίνουν με τη σειρά τους σε κάποια κελιά γόνου για να γεννήσουν.

Τα προσβεβλημένα μελίσσια τα 2 πρώτα χρόνια δεν παρουσιάζουν φανερές ενδείξεις της προσβολής, αλλά την τρίτη και τέταρτη χρονιά μειώνεται σημαντικά ο πληθυσμός και προκύπτουν παραμορφωμένες μέλισσες και ιώσεις. Ακολουθεί κατάρρευση συνήθως το Φθινόπωρο ή στην διάρκεια του Χειμώνα και στο τελευταίο στάδιο προσβολής μερικά μελίσσια εγκαταλείπουν την κυψέλη. Όταν εποχιακά μειώνεται η ανάπτυξη των μελισσών, τα βαρρόα παρασιτούν πάνω στις μέλισσες και είναι διακριτά εύκολα.

Τρόποι μετάδοσης:

Μεταφέρονται  από μελίσσι σε μελίσσι με τη λεηλασία και την παραπλάνηση των μελισσών, με τους χειρισμούς μεταφοράς γόνου από μελίσσι σε μελίσσι, με τις αγοραπωλησίες μελισσιών.

Παράγοντες που ευνοούν την ασθένεια:

Η έκταση του γόνου, ο αριθμός των κηφηνοκελιών.

Συμπτώματα:

Είναι ορατό με γυμνό μάτι και βρίσκεται συνήθως ανάμεσα στα δακτυλίδια της κοιλιάς, ανάμεσα στο θώρακα και την κοιλιά ή ανάμεσα στο κεφάλι και τον θώρακα της μέλισσας. Όπως και στα κλειστά κελιά του γόνου.

Παραμορφωμένες μικρές μέλισσες, χωρίς ή με τσαλακωμένα φτερά και ασύμετρα πόδια.

Διάσπαρτος γόνος και σάπιος, από ιώσεις που μεταδίδει η βαρρόα.

Αντιμετώπιση:

Α) Βιοτεχνικές μέθοδοι

Αφαίρεση κηφηνογόνου. Την Άνοιξη τοποθετούνται στο μελίσσι 2 πλαίσια χωρίς φύλλα κηρήθρας, οπότε τα μελίσσια χτίζοντας ελεύθερα χτίζουν κηφηνοκελιά και η βασίλισσα γεννάει σ’ αυτά κηφηνοαυγά .Και όταν σφραγιστεί ο γόνος αφαιρούνται και καταστρέφονται.Στο σημείο αυτό θα προτείναμε,να χρησιμοποιούνται παλιά-σκληρά κηφηνοπλαίσια , που θα τα τα κρατάμε γι αυτή τη χρήση-παγίδας και να μην απασχολούμε  τα μελίσσια στο χτίσιμο νέων και ευαίσθητων,που τα καταστρέφουμε.Ενώ τα παλιά και σκληρά  αντέχουν στον καθαρισμό τους, με εκτόξευση  νερού από το δίκτυο ύδρευσης,με κατάλληλο -εύκολο χειρισμό ,οπότε μπορούν να επαναχρησιμοποιούνται και έχει εφαρμωστεί με επιτυχία.

Έτσι απομακρύνεται μεγάλος αριθμός από βαρρόα, χωρίς να χρησιμοποιηθούν φάρμακα και όσες φορές επαναλαμβάνεται αυτό, τόσο  ελευθερώνεται το μελίσσι.

Β) Με υψηλές θερμοκρασίες

Οι κηφηνοπαγίδες-πλαίσια τοποθετούνται σε ειδικά μελισσοστεγανά κλουβιά και θερμαίνονται στους 47 βαθμούς για 2-15 λεπτά της ώρας, εφαρμογή Φθινόπωρο με ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

Γ) Με χημικά μέσα

Σειρά μεγάλης διαχρονικής ταλαιπωρίας (Μαλάθειο στην αρχή, Περιζίν της  Μπάγιερ, Φόλμπεξ, Τακ Τικ, Απιετίν, Απιτόλ, Γαλακτικό Οξύ, Μυρμηγκικό Οξύ: καλύτερα να τα αποφεύγουμε όλα). Είναι επικίνδυνα για τις μέλισσες και ρυπαίνουν τα προϊόντα, αποδίδουν σε μελίσσια περιορισμένης ανάπτυξης.

Η εφαρμογή του Οξαλικού Οξέως έδωσε αποτελέσματα ικανοποιητικά και υπάρχει στην ανάρτησή μας της 16/12/2012.

αρχείο λήψης (9)

Σχετικά άρθρα μας

Advertisements