Το άρθρο αυτό αναφέρεται σε έντομα, ζώα και υλικά ακόμη, που προκαλούν ζημιά, αλλά και καταστροφή στη μελισσοκομία. Οπότε είναι χρήσιμα, η ενημέρωση και τα μέτρα της προστασίας με συμπυκνωμένες ενότητες-αναφορές,που καλύπτουν  τις σελίδες 152 μέχρι και 169 ,για όλες τις περιπτώσεις των εχθρών  των μελισσιών.

1.      Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΗΡΟΣΚΟΡΟΣ:

αρχείο λήψης (6)Είναι νυκτόβιο έντομο σαν πεταλούδα, που ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες ζει 30 μέρες και τα θηλυκά ζευγαρώνουν και γεννούν 300-600 αυγά ,σε χαραμάδες των κυψελών. Αυτά εκκολάπτονται σε 3-10 μέρες, ανάλογα με τη θερμοκρασία και διασκορπίζονται στην κυψέλη, ανοίγοντας στοές στις κηρήθρες, αφήνοντας ένα μεταξένιο νήμα, που πλέκεται σε κουκούλια και σ’ αυτά μεταμορφώνονται σε νύμφες. Όταν ωριμάσουν βγαίνουν στην κυψέλη για να ξαναπολλαπλασιαστούν. Στην κυψέλη τρέφονται με γύρη, μέλι και κερί. Οι ζημιές που προκαλούν στα μελίσσια είναι μεγάλες, αφού καταστρέφουν τελείως τις κηρήθρες. Προκαλούν ενόχληση σε αδύνατα μελίσσια, που μερικές φορές αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την κυψέλη τους.

α) Μέτρα προστασίας: α) αφαιρούνται οι κηρήθρες που δεν καλύπτονται από μέλισσες, β) καθαρίζονται οι βάσεις των κυψελών με το ξέστρο, γ) στοκάρονται οι χαραμάδες στις κυψέλες, δ) ψεκάζονται με χειροψεκαστήρα εσωτερικά οι άδειες κυψέλες και στη συνέχεια με φλόγιστρο ή εκτοξευμένο, από το μπουκάλι του, μπλε οινόπνευμα με  ελεγχόμενη και ασφαλή ανάφλεξη .Γίνεται απολύμανση εσωτερικά, πριν χρησιμοποιηθούν οι κυψέλες. Το ίδιο γίνεται με τις κηρήθρες, μόνο που με το φλόγιστρο κάνουμε βιαστικό πέρασμα στις κηρήθρες, ε) αποθηκεύονται  οι κηρήθρες σε θερμοκρασία μικρότερη των 10 βαθμών κελσίου, στ) αφήνονται στην κυψέλη τόσες κηρήθρες, όσες καλύπτουν οι μέλισσες και μπορούν να τις ελέγχουν.

β) Φυσικά μέσα προστασίας: Εφαρμογή χαμηλών θερμοκρασιών που να θανατώνουν τα αυγά του κηρόσκορου, για 3-4 μέρες. Αυτό βέβαια είναι δαπανηρός τρόπος, αφού χρειάζεται καταψύκτης, αλλά η παράθεση συμπληρωματικών πληροφοριών  είναι χρήσιμη και πρέπει να αναφερθούν:

ότι όλα τα στάδια του κηρόσκορου θανατώνονται στις εξής περιπτώσεις: 

 ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ (oC)          ΧΡΟΝΟΣ                                                      

-17                              1,5 ώρα

-7                                 4,5 ώρες

+5                                20 ημέρες

+10                             25 ημέρες

+46                             80 λεπτά

+49                             40 λεπτά

(υπόψη όμως ότι στους 50 βαθμούς λιώνουν τα κεριά)

γ) Χημικά μέσα: Παλαιά μέσα: Αυτά απαγορεύτηκαν στην Ελλάδα και είναι τα εξής: Παραδιχλωροβενζόλιο (δηλ. κηροσκορίνη), ναφθαλένιο και διβρωμοαιθάνιο. Η χρήση τους απορροφάται από το κερί και μεταφέρεται στο μέλι (tamanaki κ.λ.π. 2005, 2006).

Το θειάφι και το οξικό οξύ και η φωστοξίνη που συνεχίζουν κάποιοι μελισσοκόμοι δεν θανατώνουν τα αυγά του κηρόσκορου, αφήνουν οσμή στο μέλι και το κερί και είναι επικίνδυνα για την εισπνοή του ανθρώπου. Οπότε δεν συνιστάται η χρήση τους.

δ) Βιολογικά μέσα του εμπορίου: Όπως ο βάκιλλος της θουρινγκιένσης με την ονομασία Β-401 είναι επιλεγμένο βιολογικό εντομοκτόνο, που περιέχει δ-ενδοτοξίνη, σπόρια του βάκιλου θουριγκιένσης Μπερλίνερ, σερότυπος V που έχει εγκριθεί από τον ΕΟΦ στην Ελλάδα.

Το σκεύασμα αυτό αραιώνεται με νερό 1:20 και οι κηρήθρες ραντίζονται προσεκτικά να καλυφθούν.

Η αποτελεσματικότητα και η επικινδυνότητα διερευνήθηκαν και διαπιστώθηκε ότι παρέχει προστασία μόνο 12μήνη (Τσέλιος και Θρασυβούλου 1989) και τους ευχαριστούμε για την προσφορά στην μελισσοκομία μας. Και ότι οι ψεκασμένες κηρήθρες είναι ακίνδυνες για τις μέλισσες και τα προϊόντα τους.

2.Ο ΜΙΚΡΟΣ ΚΗΡΟΣΚΟΡΟΣ

αρχείο λήψης (7)Είναι αυτός της ίδιας οικογένειας των λεπιδόπτερων, αλλά μικρότερου μεγέθους.

Βιολογία: Γεννά 100-200 αυγά και ο βιολογικός κύκλος του είναι 2-3 μήνες και στα λοιπά ίδιος με το μεγάλο κηρόσκορο. Τα μεταξένια νήματά τους εμποδίζουν την έξοδο από τα κελιά τους, των ενήλικων μελισσών, σαν να τις πνίγουν με το κεφάλι τεντωμένο έξω. Το φαινόμενο αυτό λέγεται γκαλερίαση.

Αντιμετώπιση: Όπως του μεγάλου κηρόσκορου.

3. ΤΟ ΣΚΑΘΑΡΙ  (Aethina tumida)

Είναι το μικρό σκαθάρι κυψέλης σε μελίσσια της ευρωπαϊκής μέλισσας Απίς Μελίφερα. Αυτό απασχολεί πολύ τη αρχείο λήψης (5)μελισσοκομία τα τελευταία χρόνια από το 1998, με πρώτη εμφάνιση στη Φλόριντα των ΗΠΑ, όπου απλώθηκε σε περιοχές που δεν αναμενόταν. Είναι σαπροφάγο, αλλά εξαπλώθηκε με αναπαραγωγή και ζημιές, αξίας εκατομμυρίων δολαρίων.

Ερευνήθηκε επιστημονικά για την αντιμετώπισή του, τόσο στο μελισσοκομείο, αλλά και στο χώρο του τρύγου και έτσι η κατάσταση είναι πιο ελεγχόμενη και φαίνεται πιθανή η αντιμετώπισή του.

Προέλευση: Αυτό ενδημεί σε περιοχές της νότιας Σαχάρας στην Αφρική και εκεί οι μέλισσες έχουν αναπτύξει μηχανισμούς περιορισμού μέσα στην κυψέλη, ώστε να συνυπάρχουν οι ξενιστές (κυψέλες) και το παράσιτο, αφού φυλακίζονται με προπόλη τα ενήλικα σκαθάρια (2004). Το ίδιο κάνουν και οι δυτικές μέλισσες, αλλά σε μικρότερο βαθμό. Όμως γενικά οι αφρικάνικες μέλισσες έχουν εντονότερη επιθετικότητα σε κάθε εισβολέα και απομακρύνουν τα εναποθετημένα  αυγά τους, όπως και λάρβες, που αναπτύχθηκαν.

Το ενήλικο έχει ισχυρό εξωσκελετό απρόσβλητο και οι μέλισσες αμύνονται και παρεμποδίζουν την ωοτοκία μέσα στην κυψέλη. Και αν η προσβολή είναι έντονη, εγκαταλείπουν την κυψέλη (λιποτακτούν) για νέα φωλιά χωρίς προσβολή.

Εξάπλωση: Όμως στη Φλόριντα των ΗΠΑ, εξαπλώθηκε εύκολα από την εντατική μετακίνηση μεγάλων μελισσοκομείων για να γίνουν επικονιάσεις μονοκαλλιεργειών, αφάνταστων εκτάσεων, αρχίζοντας από το 1996 μέχρι το 2004.

Βιολογία – μορφολογία (του μικρού σκαθαριού): Τα σκαθάρια έχουν μικρό μέγεθος, το 1/3 των εργατριών μελισσιών, καφεκόκκινο χρώμα και όταν ωριμάσουν γίνονται καφέ. Τα ενήλικα έχουν την ικανότητα πτήσης μεγάλων αποστάσεων, χιλιομέτρων για την εξάπλωσή τους και οι πτήσεις γίνονται πριν ή μετά το σούρουπο. Τα αρσενικά προηγούνται των θηλυκών. Τα ενήλικα είναι σεξουαλικά ώριμα μια εβδομάδα μετά την εκκόλαψή τους. Και τα θηλυκά μπορούν να ωοτοκήσουν   μέσα σε κυψέλες με σχισμές και σε πλαίσια, γύρης, γόνου. Το θηλυκό στη διάρκεια της ζωής του, κατά μέσο όρο, γεννά 1.000 αυγά, ενώ υπάρχουν αναφορές και 2.000, τοποθετημένα σε ακανόνιστους σχηματισμούς. Το χρώμα τους μαργαριταρένιο – λευκό, διαστάσεων 1,4m.m. και πλάτους 0,26m.m. Προτιμούν τις χαραμάδες εσωτερικά – περιφερειακά της κυψέλης. Αν όμως το μελίσσι είναι αδύνατο προτιμούν να γεννήσουν στα κελιά.

Τα αυγά εκκολάπτονται συνήθως τρεις μέρες μετά, αλλά η περίοδος εκκόλαψης διαρκεί και 6 μέρες, ίσως γιατί επηρεάζονται από την υγρασία.

Οι λάρβες παραμένουν στο μελίσσι γύρω στις 13,3 μέρες και άλλες 3 μέρες στο έδαφος. Αλλά το προνυμφικό στάδιο ολοκληρώνεται σε 5-6 μέρες, υπό ιδανικές συνθήκες.

Στην πλήρη ανάπτυξή τους έχουν μήκος 1 εκατοστό. Τότε εγκαταλείπουν την κυψέλη απόγευμα 7-8 ώρα, αλλά μέγιστη δραστηριότητα παρατηρείται στις 9μ.μ. Με την εγκατάλειψη της κυψέλης η λάρβα εισέρχεται στο έδαφος για να νυμφωθεί μέσα σε χρόνο 8 ημερών. Οι νεκρές νύμφες είναι αρχικά λευκές και σταδιακά γίνονται καφέ, μάλλον από την υγρασία του εδάφους.

Τα ξηρά εδάφη εμποδίζουν την εκκόλαψη, ενώ σε υγρά εδάφη η εκκόλαψη φθάνει το 92-98% ενώ η υγρασία την ευνοεί και γι’ αυτό φαίνεται ότι στην Αφρική οι ημίξηρες ή ξηρές εδαφικές συνθήκες μειώνουν την αύξησή τους.

Τα εκκολαπτόμενα σκαθάρια που ταγίστηκαν με μέλι και γύρη έζησαν 180-188 μέρες, ενώ με νερό και κερί έζησαν 19 μέρες. Με μόνο μέλι έζησαν 179 μέρες, αλλά ήταν ανίκανα να αναπαραχθούν.

Το σκαθάρι ξεχειμωνιάζει συνήθως σαν ενήλικο μέσα στα μελίσσια, κατά ομάδες, όπου βρίσκουν τροφή και κατάλληλες θερμοκρασίες.

Στη Νότια Αφρική με το ξηροθερμικό κλίμα δεν αποτελεί κίνδυνο, παρά μόνο για τα αδύνατα μελίσσια. Τα δυνατά είναι ικανά και απρόσβλητα.

Στις ΗΠΑ η προσβολή προκάλεσε καταστροφές: το 1988 ύψους 3 εκατομμύρια δολάρια και απώλειες 20.000 μελισσιών.

Οι μεγαλύτερες απώλειες σε αδύνατα μελίσσια, αλλά καταπονημένα και από άλλα αίτια: π.χ. βαρροϊκή ακαρίαση κ.λ.π. και μάλιστα στις περιπτώσεις, που προηγήθηκε επιθεώρηση μελισσιού ή κάποιο γεγονός πρόκλησης οσμών, από το μελίσσι, κυρίως φερομόνης συναγερμού (οξικός εστέρας 160αμιλικής αλκοόλης).

Οι λάρβες  του σκαθαριού κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά στο μελίσσι. Αφού εκκολαφθούν από τα αυγά, ανοίγουν στοές στις κηρήθρες καταναλώνοντας γόνο, γύρη και μέλι.

Σε βαριά προσβολή, χιλιάδες λάρβες του σκαθαριού εντοπίζονται στην κυψέλη. Δηλαδή περισσότερες από 30 λάρβες ανά κελί μέλισσας. Ο μεγάλος αριθμός σκαθαριών αυξάνει τη θερμοκρασία στην κυψέλη. Άρα διακόπτει την ωοτοκία της βασίλισσας και προκαλεί την κατάρρευση των μελισσιών, που σε μερικές περιπτώσεις εγκαταλείπουν την κυψέλη τους.

Ο μεγάλος λοιπόν αριθμός λαρβών και ενήλικων μικρών σκαθαριών, προκαλεί αλλοίωση στο κελί της κυψέλης, από περιττώματα και σίελο σκαθαριών.

Στη συνέχεια γίνεται ζύμωση, οι κηρήθρες γίνονται γλοιώδεις, με οσμή σαν χαλασμένα πορτοκάλια, οπότε τις απωθεί το μελίσσι και γι’ αυτό λιποτακτεί – εγκαταλείπει την κυψέλη. Και οι κηρήθρες που αφαιρούνται χωρίς ξεμέλισμα  και παραμένουν σε ζεστό χώρο, περιέχοντας και γύρη κινδυνεύουν να γίνουν άχρηστες, γιατί σ’ αυτές αναπτύσσονται οι προνύμφες. Να θυμηθούμε, μόνο, ότι τα αυγά που περιέχονται στο μέλι των ατρύγητων κηρηθρών, εκκολάπτονται σε 1-3 μέρες. Οπότε η αύξηση των προνύμφων παράγει ανεπιθύμητες οσμές και κολλώδεις. Γλοιώδες στρώμα στην επιφάνεια των κηρηθρών. Οι κηρήθρες λοιπόν πρέπει να καταστραφούν, ακατάλληλες για ανάλωση.

Οι ΗΠΑ είναι από τις πρώτες χώρες που επιβαρύνθηκαν από αυτή την προσβολή. Από την Αυστραλία οι αναφορές διχάζονται και η συνολική εικόνα που τελικά αποκομίστηκε είναι ότι δεν είχαν προκληθεί αξιοσημείωτες καταστροφές (2003), συγκριτικά με τις ΗΠΑ.

Μέτρα προφύλαξης: Υπάρχουν όμως αναφορές παρουσίας του μικρού σκαθαριού κυψέλης σε χώρες όπως η Αίγυπτος και το Σουδάν. Οπότε δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο της εμφάνισής του και στην Ευρώπη.

Και ένα τέτοιο ενδεχόμενο, σε καμιά περίπτωση δεν θα πρέπει να αποτελέσει λόγο πανικού. Αλλά κίνητρο για πληρέστερη ενημέρωση και γνώση αυτού του συγκεκριμένου εχθρού και λόγο εφησυχασμού, ακόμη, δεν μπορεί να αποτελέσει το γεγονός ότι μετά από τα πρώτα χρόνια μεγάλων καταστροφών στις ΗΠΑ, δεν αναφέρθηκαν ούτε επί πλέον ζημιές, αλλά ούτε και πιο πέρα εξάπλωση σε άλλες περιοχές, που και σ’ αυτή την περίπτωση, δεν θα ήταν σωστό αυτά τα δεδομένα να αποτελέσουν λόγο εφησυχασμού.

Αλλά σε συνδυασμό με την υπάρχουσα γνώση, να τεθούν σε επιφυλακή οι αρμόδιες αρχές και οι ίδιοι οι μελισσοκόμοι, ώστε να ληφθούν κατ’ αρχήν όλα τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης. Και το πιο σημαντικό και αποδοτικό μέτρο προφύλαξης είναι ο έλεγχος και η δυνατότητα αναγνώρισης του σκαθαριού σε όλα τα στάδια του βιολογικού του κύκλου. Οπότε κατά την επιθεώρηση του μελισσιού καλό είναι να γίνεται έλεγχος τόσο στην κηρήθρα όσο και στα ξύλινα μέρη της κυψέλης. Αφαιρείται λοιπόν το καπάκι της κυψέλης και τοποθετείται δίπλα της, όμως ανάποδα. Αφαιρείται και ο όροφος και τοποθετείται στο αναποδογυρισμένο καπάκι για λίγα λεπτά. Γίνεται έλεγχος στην εσωτερική επιφάνεια του ανεστραμμένου καπακιού. Τα ενήλικα σκαθάρια έχουν την τάση να κρύβονται από το φως και αναζητώντας κρυψώνα μετακινούνται από το φως (φωτοβοφία) και αναζητούν κρυψώνες σε σκοτεινά σημεία, που έτσι γίνονται αντιληπτά, καθώς τρέχουν προς το άνοιγμα της κυψέλης.

Όμως δεν αρκεί ο εντοπισμός, αλλά και η αναγνώρισή τους. Χαρακτηριστικό γνώρισμά του, είναι οι κεραίες του που είναι ροπαλοειδείς, αλλά και τα κοντά του έλυτρα που κάνουν ένα μέρος της κοιλιάς του εμφανές, δηλαδή τα σκληρά καλύμματα των φτερών της κοιλιάς είναι κοντότερα από αυτήν. Τα αυγά τους έχουν μαργαριταρένιο-λευκό χρώμα και βρίσκονται κατά ομάδες ώστε σε κάποιο απομονωμένο ξύλινο σημείο, είτε στις κηρήθρες με το γόνο. Το μέγεθός τους θα μπορούσε να είναι ως τα 2/3 των αυγών των μελισσιών.

Οι προνύμφες ανάλογες με αυτές του κηρόσκορου, αλλά με σημαντικές διαφορές. Τα 3 ζευγάρια των ποδιών τους βρίσκονται κοντά στο κεφάλι και οι τριχοειδείς αποφύσεις του μοιάζουν με αγκάθια και βρίσκονται κατά μήκος της ραχαίας επιφάνειας του σώματός τους και καταλήγουν σε ένα ακόμα ζευγάρι στο πίσω άκρο που μοιάζουν με αυτά τα  στοιχεία του κηρόσκορου.

Το Althina tumida, δηλ. το σκαθάρι που μιλάμε, προκαλεί γλοιώδες κηρήθρες με οσμή ξινισμένου μελιού, σαν σάπια πορτοκάλια, όπως και του κηρόσκορου. Όταν λοιπόν ανευρεθούν ύποπτα δείγματα, ενήλικα ή προνύμφες, αποστέλλονται σε ερευνητικά και πανεπιστημιακά κέντρα, για την εύκολη και έγκυρη ταυτοποίησή τους, όμως πρώτιστα θανατωμένα. Για το σκοπό αυτό τοποθετούνται σε κατάψυξη για 24 ώρες, ή εναλλακτικά σε δοχείο που περιέχει 70% αιθανόλη και στη συνέχεια αποστέλλονται χωρίς καμία καθυστέρηση, μέσα σε καλά σφραγισμένο δοχείο.

Κάποια μέτρα μπορούν να εμποδίσουν την εγκατάσταση και την έκταση της προσβολής του μελισσοκομείου και αυτά είναι οι χειρισμοί του μελισσοκόμου: Δηλ. προτείνονται δυνατά μελίσσια αν ελέγχουν αποτελεσματικά την είσοδο της κυψέλης.

Επίσης η τοποθέτηση των μελισσιών σε ηλιόλουστη περιοχή και όχι σε σκιασμένα μέρη. Η αποφυγή εδαφών που είναι αμμώδη, να μην διευκολύνεται ο πολλαπλασιασμός τους.

Μέτρα καταπολέμησης: Αυτό λοιπόν το σκαθάρι μπορεί να εμφανιστεί και στη χώρα μας. Και επειδή ο φόβος και η άγνοια είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι, πρέπει να παρατεθούν χρήσιμες οδηγίες.

Ο βιολογικός του έλεγχος απαιτεί δύσκολες εφαρμογές. Γι’ αυτό αναφέρονται οι εξής οδηγίες:

Α) Διαβρεκτικά εδάφους όπου αυτά μετακινούνται για να νυμφωθούν.

Διάλυμα για μυρμήγκια που λέγεται Gardstar (Γκάντστάρ), δηλ. πυροθροειδείς, 40% Permethrin (Περμεθρίν). Καταχωρήθηκε στις ΗΠΑ το 1999 και χρησιμοποιείται για πότισμα κάτω και γύρω από τις κυψέλες, για να διακόψει τον βιολογικό κύκλο του σκαθαριού, δηλ. ουσία απωθητική εντόμων, εντομοκτόνα, ακαρεοκτόνα, που διαλύεται σε νερό για πότισμα του εδάφους και μπορεί να προκαλέσει το θάνατο της νύμφης και προνύμφης.

Το φάρμακο όμως αυτό είναι ισχυρό μελισσοτοξικό και υψηλής επικινδυνότητας για την ανθρώπινη υγεία, επίσης προκαλεί βλάβη στα μάτια.

Άλλα δυο ακόμη είναι διαβροχής εδάφους και είναι: Περμέχ (500 mg/ανά λίτρο νερού) και το Πρεμισέ (500 mg/ανά λίτρο) για εφαρμογή περιμετρικά της προσβεβλημένης κυψέλης με ικανοποιητικά αποτελέσματα. Όμως χρειάζονται επαναλήψεις της εφαρμογής.

Επιπρόσθετα μέτρα προστασίας: α) Το μέλι πρέπει να φυγοκεντρίζεται αμέσως μόλις αφαιρεθεί, β) Διαφορετικά τοποθετούνται οι κηρήθρες σε κατάψυξη πριν την φυγοκέντρισή τους για 24 ώρες για να θανατωθούν όλες οι μορφές του παρασίτου, γ) τοποθετούνται λάμπες αλογόνου στην είσοδο του χώρου αποθήκευσης των κηρηθρών, περίπου 6 εκατοστά από το έδαφος. Το φως τους προσελκύει τις προνύμφες του σκαθαριού και η υψηλή θερμοκρασία του φωτός τις καίει, δ) Διατηρούνται δυνατά μελίσσια, που απομακρύνουν τις προνύμφες του παρασίτου, ε) Στη βασιλοτροφία επιλέγονται μελίσσια που χρησιμοποιούν την προπόλη, για απομόνωση και φυλακισμό των σκαθαριών, στ) Αποφεύγονται τοποθεσίες με αμμώδη εδάφη, για την τοποθέτηση μελισσοκομείων.

ΣΗΜΠΛΗΡΩΣΗ από το νέο τευχος 67 και σελίδα  55  του  περιοδικού Μελισσοκομικό Βήμα της ΟΜΣΕ ,για το μικρό σκαθάρι της  κυψέλης «ΜΣΚ» υπάρχει πληροφόρηση ,που καλό είναι για την ενότητα  να την παραθέσουμε:»Ότι είναι παρασιτικό νόσημα υποχρεωτικής δήλωσης στην ΕΕ. Δηλαδή νομική  απαίτηση κοινοποίησης τυχόν ευρημάτων στους ρυθμιστικούς φορείς βάσει της νομοθεσίας της ΕΕ.Όμως επειδή είναι δύσκολη η ολοκλήρωση της καταγραφής αυτής της παρεμβασης,,,για τους ενδιαφερόμενους παραθέτω ότι το τεύχος του ΜΒ  67 είναι του Μαρτίου- Απριλίου  2ο14 και οι σελίδες 53,54,55,56, που μπορούν να αποσταλούν με αντικαταβολή ίσως ή με φαξ,και το τηλέφωνο για συνεννόηση είναι   2410533366  και  2410549724  και σας ζητώ συγγνώμη .

ΑΡΚΟΥΔΕΣ

Επισκέπτονται τα μελισσοκομεία για να φάνε μέλι και γόνο προκαλώντας μεγάλες ζημιές. Έτσι καθιερώθηκε η περίφραξη με ηλεκτροφόρα καλώδια, κατάλληλης τάσης που απωθεί τις αρκούδες.

ΠΟΥΛΙΑ

Το πιο συνηθισμένο, είναι το πουλί μελισσοφάγος.

ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ

Δραστηριοποιούνται κατά των κηφήνων και τ6ων βασιλισσών στις πτήσεις γονιμοποίησης.

ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ

images (9)

Είναι σημαντικός εχθρός και βρίσκονται κοντά στις κυψέλες και προκαλούν ζημιές, οπότε για προστασία γίνεται απομάκρυνση των μελισσιών. Τοποθέτηση φύλλων ντοματιάς στο καπάκι μειώνει τις ζημιές, αλλά και καταστρέφει τις μυρμηγκοφωλιές που είναι εύκολο να εντοπιστεί με πότισμα πετρελαίου.

ΣΦΗΚΕΣ μεγάλες και μικρές κίτρινες

αρχείο λήψης (4)

Χρησιμοποιούνται οι πασίγνωστες παγίδες αυτοκατασκευής με κυψέλες και πλέγμα. Αλλά και κόλλα ιξώδης (που κολλάνε) ελκόμενες από δόλωμα.

ΠΟΝΤΙΚΙΑ

Τοποθετείται χοντρό πλέγμα σήτας στην είσοδο.

ΠΗΓΗ: Πρακτική μελισσοκομεία, 2012, Ανδρέα Θρασυβούλου, τηλ, 2392091575.

Συνοπτική απόδοση 6-3-2014 tomelissi.wordpress.com

Advertisements