Προτάσσοντας  το νέο  χρήσιμο  και  αποτελεσματικό   κατά  της  νοσεμίασης,που είναι   η  εφαρμογή  της  ανάρτησής μας 17/1/2014: «Καταπολέμηση της   Νοσεμίασης με  τη  διεγερτική τροφοδοσία   των  μελισσιών και  προσθήκης  θυμόλης» αυτό δεν είναι και  το  τέλος αυτής της  προσπάθειας.

Αλλά χρειάζεται   περισσότερη εγρήγορση  ,που  περιέχεται  στην  παλαιότερη  μελισσοκομική  βιβλιογραφία, σε όση  ανατρέξαμε  και   συνοπτικά  την   καταγράφουμε  στα  επόμενα  αυτής  της  ανάρτησης. Προσθέτοντας όμως  και  δικές μας απόψεις εντονότερου ύφους, που  απαιτεί η  σοβαρότητα του  προβλήματος, για  την προστασία  της  Μελισσοκομίας.

Η  Νοσεμίαση αποδεκατίζει  τους  πληθυσμούς   των μελισσιών  στο  μεσοχείμωνο, με  απώλειες εκατοντάδες  μελισσιών. Και  αυτό καταλογίζεται  στην  ευθύνη του  αδιάφορου μελισσοκόμου. Είναι  γνωστός. Είναι  αυτός , που  δεν   θα  δείξει  ενδιαφέρον  σε  αυτή  την  ανάρτηση. Σημαντική  ένδειξη  σε   βάρος  του , για  το  ότι  δεν  πρέπει, δεν  δικαιούται  να  ασχολείται  με  μέλισσες και  να  τις  αφήνει  να  χάνονται και   να  μολύνει   άλλα μελίσσια. Αυτός  πρέπει  να διακόψει  αυτή  τη  μάταιη προσπάθεια ,να  μένει  κλεισμένος  στην  απατηλή  εσωστρέφειά του, ότι κάνει μελισσοκομία, ενώ  στην  ουσία  την  καταστρέφει, όχι  μόνο  τη νομιζόμενη  ανύπαρκτη   δική  του , αλλά  τις  ξένες  κοντά του,  όπου βρεθεί  το μολυσματικό  μελισσοκομείο του.

Άλλη  βασική  αιτία   της  νοσεμίασης είναι  η πλεονεξία  συλλογής   όλο  και  περισσότερου πευκόμελου, παρατείνοντας  τα μελίσσια  στα πεύκα, να  εξαντληθούν  και  να  αρρωστήσουν.  Να μολύνουν   και  άλλα , όπου  τα  μεταφέρει. Γατί  δεν ξέρει ή  ξέρει, αλλά  η  πλεονεξία  του   παραμερίζει  το  αξίωμα ,ότι τα μελίσσια  μετακινούνται  από  το  «πικρό στο  γλυκό και  από  το γλυκό  στο  πικρό». Και  αν  δεν  το  ξέρει  να  του  πούμε , ότι  γλυκό  είναι  το  μελίτωμα και  πικρό η  γυρεούχα  βοσκή. Αυτή που  ανανεώνει  τους  πληθυσμούς  και  έτσι μειώνει και τη  νοσεμίαση, εξυγειαίνοντας  τα  μελίσσια τα  δικά  του, αλλά   και  τα  γειτονικά, που δεν τα μολύνει.

Έτσι λοιπόν τα  μελίσσια  πρέπει να  μπαίνουν  στα  πεύκα  δυνατά   και  με γύρες  εφοδιασμένα και  να   βγαίνουν  από  τα πεύκα  γρήγορα,  για  να  μην  εξαντλούνται,  αλλά   και  για   να  συλλέξουν  γύρες  για να   αυξηθεί  πάλι  ο  πληθυσμός τους,αφού στα  πευκοδάση  δεν  υπάρχουν  γύρες.

Η νοσεμίαση  είναι ύπουλη  ασθένεια και  εμφανίζεται τον Οκτώβριο σε  υποκλινική μορφή, δηλαδή, χωρίς σημάδια – μουλωχτή που λέμε – και  ροκανίζει  τη  ζωή  του  μελισσιού, χωρίς  να  το  υποπτεύεται ο  μελισσοκόμος. Αυτός  είναι  ο  αμελής και αισιόδοξος, αλλά  ακατάλληλοςγια  μελισσοκομία .Όμως  και ηθικά  μη  νομιμοποιούμενος να διαχειρίζεται μελίσσια. Δεν παρατηρεί καν  το μοναδικό  σημάδι, ότι κάποιες  μέλισσες παρουσιάζουν μερική παράλυση, άλλες   είναι κομμένες  στην  είσοδο των κυψελών….. ότι  λιγοστεύουν σιγά-σιγά  οι πληθυσμοί  των κυψελών. Κυριαρχεί η  αισιοδοξία  και  επιλέγει   αυτόματα  τη   σκέψη …ΧΕΙΜΩΝΑς  ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ  ΕΤΣΙ ΔΙΑΠΙΣΤΏΝΕΙ  ΣΕ  10 ΜΕΡΕΣ  ΑΔΕΙΕΣ ΚΥΨΕΛΕΣ ΚΑΙ  ΜΟΛΥΣΜΕΝΕΣ, ΠΟΥ  ΜΠΟΡΕΙ  ΚΑΙ  ΝΑ  ΤΙΣ  ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙ  ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ  ΚΑΙ  ΜΑΛΙΣΤΑ  ΧΩΡΙΣ  ΑΠΟΛΥΜΑΝΣΗ  ΜΕ  ΜΟΎΣΚΕΜΑ  ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ  ΚΑΨΙΜΟ  ΜΕ ΦΛΟΓΙΣΤΡΟ, Ή ΣΕ ΝΤΑΝΕΣ   ΜΕ  ΨΕΚΑΣΜΌ   ΟΙΝΟΠΝΕΥΜΑΤΟς  ΑΠΟ  ΤΟ  ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΤΟΥ ΚΑΙ  ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ   ΑΝΑΦΛΕΞΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ  των μολυσμένων   κυψελών  του.

Και όλα  αυτά  συνοψίζουν  συμπέρασμα , ότι  πρέπει να  συρρικνώνεται ο  ενθουσιασμός συλλογής  πευκόμελου  που εξαντλεί τα  μελίσσια και  στη  συνέχεια  την ανάπτυξή τους  το  χειμώνα  με  τη  νοσεμίαση. Έτσι  θα μηδενιστεί και το  συνολικό  κέρδος που  επιδιώχτηκε  και αποκτήθηκε, αλλά  και  χάθηκε,  αφήνοντας  κενό καταστροφής  της  μελισσοκομίας .

Η ασθένεια  της   νοσεμίασης  καταστρέφει το μέσο  έντερο  των  ενήλικων  μελισσών με  πολύ  ανθεκτικούς  σπόρους, που μεταφέρονται  από  μέλισσα  σε  μέλισσα  και  από   μελίσσι σε  μελίσσι.  Μιλάμε  για εκατομμύρια  ανθεκτικούς  σπόρους και  ότι δεν  υπάρχει  φαρμακευτική  αντιμετώπιση, ενώ αντίθετα οργιάζει  το μεσοχείμωνο, που  αποδεκατίζει  τα  μελίσσια  αφού   μεταδίδεται  από  τα  περιττώματα και  γεμίζει  η  κυψέλη  με  σπόρια  που  δε φαίνονται. Και γιαυτό  πρέπει  να  γίνεται  το  φθινόπωρο  ανανέωση  του  πληθυσμού  και  μεταφορά  των   μελισσιών  σε  άλλες  καθαρές  και  καλά  απολυμασμένες  κυψέλες, αλλά  και  πλαισίων απολυμασμένων  και  κάθε  είδους  μελισσοκομικού εξοπλισμού.

Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΜΑΣ 4/2/2014 ΔΙΝΕΙ ΟΔΗΓΙΕΣ  ΓΙΑ  ΤΙΣ  ΑΠΟΛΥΜΑΝΣΕΙΣ, και δεν  χρησιμοποιούμε   κανένα  άλλο   απολυμαντικό  ή  γιατροσόφι που  λέμε, πέρα  από  αυτά  που  αναφέραμε, γιατί  θα  είναι  μάταιος κόπος, αλλά  και ζημιά  αποτυχίας.

Τέλος δίνουμε  προσοχή  στις  κλιματικές  συνθήκες, στην τοποθεσία  καλού  ξεχειμωνιάσματος, ποιότητας τροφής, πρώιμης  εκτροφής  γόνου το  χειμώνα, που  μειώνονται  οι  πτήσεις και  αυξάνονται  οι  κενώσεις  μόλυνσης   μέσα  στις  κυψέλες, φροντίδα  θερμομόνωσης μέσα στην κυψέλη και γενικά  υπάρχουν οδηγίες  λεπτομερειών  στις αναρτήσεις  μας για όλα τα  μελισσοκομικά  προβλήματα αν  θεματολογικά  αναζητηθούν  με  την  καθιερωμένη  μελισσοκομική  ορολογία.

Advertisements