Είναι  ασθένεια  των  μελισσών που  την  προκαλεί ο  μύκητας   Ασκόσφαιρα  της  Μέλισσας και  χαρακτηρίστηκε  «Οικονομικής  σημασίας»(1971),που  υπάρχει στις   περισσότερες  μελισσοκομικές   περιοχές,ενώ  μέχρι  το  1999 δεν  είχε  αντιμετωπιστεί με  αποτελεσματική  θεραπεία .Και  γαυτό  το  λόγο έχουν  γίνει  μελέτες   για  την  παραγωγή  μελισσών  ανθεκτικών  στην  ασθένεια, με  υγιεινή  συμπεριφορά των  εργατριών και  τη  γενετική  βάση της  ανθεκτικότητας,αλλά  και  με  τη  χρήση   ουσιών  που  δεν   είναι  τοξικές   στις  μέλισσες  και  τον  άνθρωπο,όπως  προσθετικές   όπως  είναι οι    ουσίες  τροφίμων ή  παραγόμενες  από  τις  μέλισσες .Και  τέλος    βιολογική  καταπολέμηση  του  παθογόνου  αιτίου   της  ασθένειας.

Για  τη  βιολογία  του   παρασίτου βρέθηκε  ο ετερόθαλλος  μύκητας Ασκόσφαιρα   μέλισσας, που  προσβάλλει  τις  προνύμφες  των  μελισσων 3-4 μέρες  μετά  την  εκκόλαψή  τους  από  το αυγό.Θάνατος  επέρχεται  στο  τέλος  του  προνυμφικού και  την  αρχή  του  νυμφικού  σταδίου που  μουμιοποιούνται  οι  μέλισσες.

Ο  μύκητας  σχηματίζει άφθονο άσπρο μυκήλιο που   είναι  το  βασικό γνώρισμα  της ασθένειας ,όταν  παρατηρούνται αυτές  οι  άσπρες  μούμιες.Και   από  ένα στέλεχος  του  μύκητα  στην   κυψέλη  σχηματίζεται  άφθονο  άσπρο   μύκητας που  είναι  το  βασικό   στοιχείο  της  ασθένειας και  προκύπτουν και   άσπρες  μούμιες. Παρουσιάζεται ένα  στρώμα   σκούρων  προσβλημένων μελισσιών   στην  επιφάνεια (μαύρες μούμιες)που  σημαίνει  ότι  υπάρχουν   δύο  είδη   στελεχών  της  προσβολής.

Αυτά τα   ασκοσπόρια   του  μύκητα επιβιώνουν  για   αρκετά  χρόνια και   προκαλούν  περιοδικά  προβλήματα ανάλογα  με  τις  συνθήκες  που  υπάρχουν  σε  κάθε  περιοχή.,όπως  υγρά-δροσερά   καλοκαίρια.

Η  μετάδοση   γίνεται με τα  ασκοσπόρια μεταξύ  των  κελιών  της   κηρήθρας σε  νεαρές  προνύμφες και  η  γύρη   είναι  στο  μέσον  της  μεταφοράς των  σπορίων  της  ασκόσφαιρας.

Ο μύκητας  μεταδίδεται με  τα  ασκοσπόρια  μεταξύ  των  κελιών  της  κηρήθρας σε  νεαρές  προνύμφες και  η  γύρη  έχει   αποδειχθεί  μέσο  της  μεταφοράς των  σπορίων  μόλυνσης. της   ασκάσφαιρας.Μπορεί  να  υπάρχει όλο  το   χρόνο στην  κυψέλη αλλά  τα  συμπτώματα  παρατηρούνται  στις  προνύμφες.

Η βιοσσιμότητα  των των  σπορίων  διαρκεί για   περισσότερους  από 12  μήνες.,αλλά  η  προσβολή  συνδέεται ίσως  με  στρές  έλλειψης  τροφής,υγρασία,  θερμοκρασία,γενετική προδιάθεση,,παραμονή  μαύρων  παλαιών   κηρηθρών στη   κυψέλη,συχνή  χρήση  αντιβιοτικών,διαρκή  τροφοδότηση  με  σιρόπι,άλλες  μελισσοτροφές   και  ξινισμένα  μέλιού.

Ο μύκητας  παράγει  παθογόνες  τοξίνες ,δηλαδή  ενώσεις  μικρού  μοριακκού  βάρους ,αλλά  και οι  μέλισσες  που  μεταφέρουν     τις  νεκρές   έξω  από  την   κυψέλη  συντηρούν  τη  μόλυνση,που  σαυτό  ενέχεται  και  ο   ακατατόπιστος  μελισσοκόμος   να  κάνει συχνά  καθαρισμό  στις  κυψέλες ,  άλλά  και  εναλλαγή  τους  με  άλλες   που  έχουν    απολυμανθεί   με  ψεκασμό  νερού  και    κάψιμο  με  φλόγιστρο.Ομως   η  εφαρμογή   φαρμάκων  στη  κυψέλη  πρέπει  να  αποφεύγεται σαν  τοξική  μόλυσνη. που πρέπει  να   επιδιώκεται   η  αύξηση  του  μελισσοκομείου από   τις  υγειείς   μέλισσες , για  για  αποφυγή  ασθενειών.

Για  την  ανάπτυξη όμως  του  μελισσοκομείου  πρέπει να   επιλέγονται  μελίσσια    που  διατηρούν   την  υγεία  τους  , έτσι  που  συνεχώς   να  μειώνονται  αυτά  που  έχουν μολύνσεις.Και  τέλος  ,για  τη  βιολογική  καταπολέμηση  της  ασκοσφαίρωσης,έχουν αναφερθεί  μελέτες που  διαπίστωσαν  οτι τα  απομεινάρια προνυμφών μελισσιών  προσβλημένων   από  την  Αμερικάνικη  σηψιγονία αποτέλεσαν  και  αιτία  μόλυνσης.

Αλλά   κλείνει  η  αναφορά μας  με  τη  συμβουλή   της  διατήρησης  δυνατών  μελισσιών  και    τη  συνεχή   αύξηση  του  μελισσοκομείου   από  τα  καλύτερα    στην  υγεία  και  πιο  αποδοτικά μελίσσια .

Βασική  Πηγή: Μελισσοκομική  Επιθεώρηση ,με  συμπληρώσεις  μας.-

Advertisements