Οι  ασθένειες  στη  Γη είναι  τόσο  παλιές όσο  και  η  ζωή,αλλά   είναι σχετικά  πρόσφατη η  γνώση  που  υπάρχει για  τις  αιτίες  που  τις προκαλούν,όπως  και   οι  τρόποι  της  αντιμετώπισής  τους.

Παλιά   υπήρχε  άγνοια   για   τα  αίτια   των   ασθενειών,μέχρι    τον  δέκατο ένατο  αιώνα  που  ο Γάλλος ερευνητής  Λουδοβίκος  Παστέρ διατύπωσε  τη  θεωρία   της  γένεσης  των  ασθενειών από  σπόρους. Και  η  θεωρία  αυτή  επιβεβαιώθηκε σύντομα  με  τη  διαπίστωση της  παρουσίας  των  μικροβίων που  προκαλούσαν  μεταδοτικά  νοσήματα.

Έτσι  άνοιξε  και η   επιστήμη  ανακάλυψης   των  μέσων  και  μέτρων αντιμετώπισης   των  ασθενειών ,  που  προστέθηκαν στην  παλιά  γνώση της  απομόνωσης   και  καταστροφής   κάθε  πηγής μετάδοσης.Α.λλά  και  χρήσεις φαρμάκων   εξάλειψης  των  αιτίων ανακαλύφθηκαν όπως τα αντιβιοτικά ,χημειοθεραπευτικά,φθάνοντας  και στην  εποχή μας   των αντικαρκινικών.σκευασμάτων και   καθιερώθηκε   η   προσπάθεια    της   χρήσης  προληπτικών  σκευασμάτων  πριν προκύψει  η  επιδημία,αλλά  αυτό  το τελευταίο είναι  ανάμεχτο με  υπερβολή.

Περνώντας  όμως  στον  τομέα   της  μελισσοκομίας μας  απασχολούν  οι  καθιερωμένες   περιπτώσεις μελισσοκομικών ασθενειών που  είναι   οι  ενδημικές ,δηλαδή  αυτές  που  υπάρχουν   και  έχουν καθιερωθεί  τρόποι   αντιμετώπισής   τους, που   μεταβάλλονται  για   αποτέλεσμα, αλλά   και   οι  επιδημικές  που    ασθένειες  που   είναι νέες και έρχονται  στη   μελισσοκομία  ,αναζωπυρώνονται  μετά  από  καιρό και  πρέπει  να   αντιμετωπιστούν   με την  γνωστή   θεραπεία  ή  άλλη   νέα  που έχει  κυκλοφορήσει.

Γι α  τις  ενδημικές  μελισσοκομικές  ασθένειες  εφαρμόζονται  οι  καθιερωμένες   θεραπείες   ή  ειδικοί  χειρισμοί  αντιμετώπισής  τους . Και   για  τις  επιδημικές που  εμφανίζονται ,  ο  μελισσοκόμος πρέπει  να  τις ανακοινώνει  αμέσως    στις  αρμόδιες  υγειονομικές   αρχές για  να   μελετηθούν   οι  ασθένειες και  να  εφαρμοστούν  οι  κατάλληλες   θεραπείες   και    τα  μέτρα  αντιμετώπισης  της  ενδημίας.με     τα πρώτα  μέτρα που  εφαρμόζονται  κατά  των   επιδημικών ασθενειών   είναι  πρακτικές   απομόνωση, για  αποφυγή  της  μετάδοσης  τους, ενώ  συνεχίζονται  άλλα  μέτρα ανάλογα  με  την  πάθηση και  τους  τρόπους  αποκλεισμού  της  μετάδοσης.

Όμως   έχει  παρατηρηθεί  ότι    υπάρχει   κάποια  αδιαφορία    κινητοποίησης  των   αρμόδιων   υγειονομικών  αρχών    για  τη  μελισσοκομία    και  αυτό  είναι αιτία ,  η   επιδημική να  γίνεται   ενδημική  μόλυνση μελισσοκομικής  καταστροφής ,που  αυτό  συνεπάγεται  πολύ  δυσάρεστα  αποτελέσματα  στον  τομέα  της   μελισσοκομίας και  αυτά  είναι:

α)Να είναι πολύ παθογόνα  η ασθένεια   και  να  χαθούν  όλα  τα  μελίσσια  στον  τόπο  της  μόλυνσης, που   θα   παραμείνει  αυτή  η   καταστροφή  για   άγνωστο,πόσα   χρόνια,όπως  είναι ο  Βάκιλος  Λάρβε  της  Αμερικάνικης    σηψιγονίας

β)Να αντισταθούν  τα μελίσσια , να  επιβιώσουν  όλα και  να  εξοντώσουν  τον  παθογόνο παράγοντα,όπως  τα  μελίσσια   της Μακεδονικής   φυλής για    το  Ακαραπίς  γούντι  της  τραχειακής  ακαρίασης

γ)Να  συμβεί  το  συνηθισμένο ,να   προκύψουν  σχέσεις ισορροπίας  μεταξύ  μελισσιού  και    παθογόνου  παράγοντα , το  ξενιστή,που  τότε  κάποια  μελίσσια  θα   υποκύψουν  και  άλλα θα   επιβιώσουν  και  θα  αναπτύξουν αμυντικούς  μηχανισμούς.Και   ακόμη  μπορεί  προοδευτικά   η  κατάσταση  του  μελισσιού από  επιδημική  να  μετατραπεί  σε   ενδημική,που  τέτοιες ασθένειες  είναι οι: Νοζεμίαση,Ασκοσφαίρωση,Ευρωπαϊκή σηψιγονία και  Τραχειακή   ακαρίαση.

Οι  περισσότερες   όμως  ασθένειες  των  μελισσιών  είναι  ενδημικές που  όμως  μπορούν  να  μεταβάλλονται  σε  οξείες   με  μεγάλες  απώλειες  που  χαρακτηριστικό παράδειγμα  είναι  η Νοζεμίαση.

ΠΗΓΗ :  Μελισσοκομική  Επιθεώρησηση  2001  σελίδα 6

Advertisements